Ποιος απ’ τους δύο είσαι?


We, September 20, 1979

Νόμιζα πως η μητέρα μου (τουλάχιστον αυτή) μας ξεχώριζε με κλειστά μάτια. Όταν, λίγο καιρό πριν πεθάνει της είχα δείξει αυτή την φωτό, που αυτή μας είχε τραβήξει, για να μου βρει ποιος είμαι (γιατί ούτε εγώ έβρισκα), δεν μπορούσε. Ακόμα, όταν είδε το πορτρέτο του Αλεκάκη που έχω κρεμασμένο στο γραφείο (πάλι λίγο καιρό πριν πεθάνει), με ρώτησε γιατί έχω δική μου φωτό εκεί και δεν βάζω του Αλέκου. Την διαβεβαίωσα ότι δεν είμαι εγώ γιατί σε αυτήν την φωτογράφηση που είχαμε κάνει στο φωτογραφείο του Ζοζέφ, θυμάμαι ποιος ήμουν.

Στα πρώτα μας χρόνια, κάπου μέχρι τα μέσα του δημοτικού, μας φόραγαν ταυτότητες, και οι δάσκαλοι και φίλοι μας πιάνανε το χέρι και τις διάβαζαν πριν μας απευθυνθούν.
Όσο μυστήριο ήταν για τους άλλους το πως είναι να μοιράζεσαι την προσωπικότητά σου, άλλο τόσο απόμακρο μου φαινόταν εμένα πως είναι να είσαι μοναδικός.
Η σουρεαλιστική ερώτηση “ποιος απ’ τους δύο είσαι” ήταν για εμάς η καθημερινή μας πραγματικότητα.
Τα ‘φερε έτσι η ζωή και η “σχάση” έγινε σε δύο στάδια, εξ ίσου οδυνηρά.
Το πρώτο, με την διχόνοια που με έκανε να βιώσω τις σκληρότερες ψυχολογικές συνθήκες ποτέ μου και το δεύτερο με τον τραγικό του θάνατο που με έθεσε έκτοτε και επίσημα μοναδικό.
19 χρόνια μετά, και μαζί με πολλά άλλα ακόμα, δεν θυμάμαι και πως ήταν να με βλέπω δίπλα μου.

Värvide roos

The “Värvide roos”. A painting from Lily.