Με κάλεσε ένα φιλικό ζευγάρι για καφέ, κάθίσαμε στην βεράντα τους στον τρίτο σε ψάθινες καρέκλες ανάμεσα σε γιασεμιά, και τα λέγαμε που είχαμε καιρό.
Σηκώθηκε η κοπέλα να ποτίσει λίγο τα φυτά κάτω από την τέντα και μοσχοβόλησε ο τόπος από ένα συνονθύλευμα νωπού χώματος, γιασεμιού και φροντίδας. Χάθηκα για λίγο σε μια από αυτές τις σκέψεις που παίρνουν μόλις μερικά δευτερόλεπτα, ίσα ίσα να φανεί πως ταξιδεύεις, μα η ιστορία που ανακαλείς έχει την διάρκεια μιας ολόκληρης ζωής.
Περίεργο πράγμα που είναι η μνήμη. Continue reading